اغلب كشورهاي توسعه يافته با كمبود نيروي كار متخصص و ماهر مواجه هستند لذا با اتخاذ روشهاي متنوعي سعي مي نمايند نسبت به رفع اين كمبود به گونه اي اقدام كنند كه در نهايت به پيشرفت سياستهاي اقتصادي در كشورشان منجر شود. مطالعات اخير نشان داده است حضور نيروهاي جوان و مستعد با فرهنگهاي متنوع در اين كشورها به افزايش نرخ خلاقيت و ايده پردازي در شركتها منجر گرديده كه از آن به عنوان مزيت تنوع فرهنگي نام برده ميشود. شيوه هاي رايج در جذب نيروي كار به شرح ذيل است:

  • شيوه هاي اقامتي و مهاجرتي
  • صدور رواديد كار
  • پذيرشهاي دانشجويي

كشورهاي مهاجر پذير اساساً به علت پايين بودن تعداد جمعيت از طريق اتخاذ شيوه هاي مختلف مهاجرتي همه ساله تعداد زيادي تازه وارد را پذيرا مي باشند.كشورهاي كانادا،استراليا و نيوزلند و برخي از كشورهاي اروپايي از جمله اين كشورها هستند . در اين روش متقاضيان ممكن است با يك برنامه ريزي چند ساله آمادگي لازم را كسب نمايند. شكل ذيل شاخه هاي مختلف جذب مهاجر به كشور كانادا را نشان ميدهد:

به عنوان مثال كشور كانادا در سال 2010 با جذب 85000 نفر مهاجر از شاخه تخصصي و حرفه اي بيشترين جذب مهاجر را در بين روشهاي مهاجرتي داشته است.مهاجرت برمبناء تخصص و حرفه عمدتاً براساس سيستم امتياز بندي بوده و عواملي همچون نوع شغل و ميزان مهارت، سوابق كاري، سن، سطح زبان خارجي و شرايط همسر در اين امتيازات دخيل هستند. پيشنهاد كار معتبر از كارفرمايان و يا تعهد كار و زندگي در برخي از ايالتها به مدت 2سال كه با كمبود نيروي كار مواجه هستند مي تواند به تجميع امتيازات متقاضيان كمك كند.

با دريافت ويزاي اقامتي متقاضي ميتواند بدون هيچ گونه محدوديت زماني با كارفرمايان قرارداد كار تنظيم نموده و بدون دريافت ويزاي خاصي به دفعات به آن كشور مراجعه و يا در آن كشور تحصيل نمايد. به عبارتي با دريافت اقامت ،حق كار و حق تحصيل براي متقاضي اصلي و اعضاء خانواده اش فراهم مي گردد.

صدور رواديد كار

پيدا شدن كارفرما،عقد قرارداد و دريافت ويزاي كار سرراست ترين روش حضور در بازار كار دركشورهاي خارجي مي باشد. در اين روش كارفرمايان براي آندسته از پستهاي شغلي و سازماني كه جهت تكميل آن از طريق كارجويان داخل كشور با كمبود مواجه هستند با طي كردن تشريفات اداري و درصورت دريافت تاييديه هاي دولتي مي توانند اين كمبود نيرو را از طريق كارجويان سايركشورها تكميل نمايند كه عمدتاً در حوزه نيروهاي ماهر و متخصص قرار دارند.كارجوي خارجي منتخب توسط كارفرما بايستي سطح قابل قبولي از تخصص، certificateها،سابقه كار و دانش زبان خارجه مورد نياز را داشته باشد تا كارفرما بتواند براي او ويزاي كار دريافت نمايد. در برخي از موارد ضروري است تحصيلات، دانش فني يا تخصص كارجويان از قبل توسط سازمانهاي ذيربط در كشورهاي نيروپذير مورد ارزيابي قرار گرفته باشد. مدت زمان ويزاي صادر شده بستگي به مدت زمان قرارداد كار داشته و معمولاً در صورت تمايل طرفين براي تمديد قرارداد كار تجديد خواهد شد.

پذيرشهاي دانشجويي

در سالهاي اخير كشورهاي توسعه يافته ترجيح ميدهند نيروي كار مورد نياز خودرا از دانشجويان خارجي كه در كشور آنها تحصيل كرده اند تامين كنند زيرا معتقدند اولاً فرد مورد نظر به عنوان دانشجوي خارجي هزينه هاي تحصيلي خود را پرداخت كرده و بارمالي براي دولت آنان نداشته است و ثانياً داراي مدارك فارغ التحصيلي مورد تاييد از كشور خودشان است و مشكلي براي ارزيابي و تطبيق مدارك وجود ندارد و ثالثاً در طي چند سال حضور در كشورشان با فرهنگ و زبان آنان آشنا شده و از مشكلات اجتماعي و فرهنگي كمتري براي ادامه زندگي و كاردرآن كشور برخوردار خواهد بود حال اينكه توفيق يك كارجوي خارجي كه قبلاً تجربه زندگي دركشورآنان را نداشته است با توجه به موارد اعلام شده ريسك بالاتري دارد.آشنايي با زبان خارجي رايج در كشور پذيرش دهنده و داشتن پذيرش از كالج يا دانشگاههاي معتبر دراين كشورها به همراه ساپورت مالي مناسب از جمله شرايط ضروري براي اقدام در اين زمينه است. در برخي از كشورها علاوه بر پذيرشهاي دانشجويي برنامه هاي كارآموزي و كارورزي هم اعلام گرديده و در همين راستا قرار مي گيرند.